تلاجن

مردم، خیلی‌وقتا اشتباه می‌کنن و خیلی چیزها تقصیر اون‌هاست‌ که معمولا نه خودشون قبول می‌کنن و نه اگه کسی بگه ازش می‌پذیرن. منتها کسانی که ادعاشون گوش فلک رو کر می‌کنه (ازجمله متاسفانه علی‌رغم همهٔ تلاش‌هام خود من هم جزئشونم) باید مراقب باشن در مورد طولانی‌ترین مدت حکومت دینی از زمان امیرالمومنین (علیه افضل صلوات المصلین) و اگر کمی سختگیرانه‌تر نگاه کنیم، از زمان حضرت سلیمان (علی نبینا و آله و علیه‌السلام) تا الان دارن حرف می‌زنن. بقا و مشروعیت این حکومت، به خواست مردم بستگی داره و این خواست، با وجود همهٔ کاستی‌ها و اشتباهات هنوز خواست جمعی تغییر حکومت نیست (که اگر بود تا الان محقق شده بود). هدف از بعثت انبیا و برقراری حکومت دینی در یک کلمه اقامهٔ قسطه، و اگر کسی حوصله‌اش رو نداره، خسته شده یا ظرفیت حرف زدن با مردم و دلسوزی براشون رو نداره، یا ظرفیت‌ش رو ببره بالا یا یه گوشه بشینه و به چیزی کاری نداشته باشه.

به یه عده باید این رو خیلی جدی یادآوری کرد که: شما با این روحیه‌ای که داری، سعی کن مستقیم با مردم در ارتباط نباشی...

و جواب؟

لَا یَسْمَعُونَ حَسِیسَهَا ۖ وَهُمْ فِی مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خَالِدُونَ ﴿١٠٢﴾لَا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَکْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِکَةُ هَٰذَا یَوْمُکُمُ الَّذِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ ﴿١٠٣﴾یَوْمَ نَطْوِی السَّمَاءَ کَطَیِّ السِّجِلِّ لِلْکُتُبِ ۚ کَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِیدُهُ ۚ وَعْدًا عَلَیْنَا ۚ إِنَّا کُنَّا فَاعِلِینَ ﴿١٠٤﴾وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ ﴿١٠٥﴾

کمترین صدای آن [دوزخ] را [هم] نمی‌شنوند، و آنان در آنچه [از نعمت‌های الهی] دلشان بخواهد جاودانه‌اند. (۱۰۲) [در آن روز] آن بزرگ‌ترین ترس و واهمه آنان را اندوهگین نمی‌کند و فرشتگان [با درود و سلام] به استقبالشان می‌آیند [و‌ می‌گویند:] این است روز شما که شما را به آن وعده می‌دادند. (۱۰۳) روزی که آسمان را درهم می‌پیچیم، مانند درهم پیچیدن طومار، همان‌گونه که نخستین بار آفریده‌ها را آفریدیم، دوباره آنان را باز می‌گردانیم. وعده‌ای است [که تحقق دادنش] بر عهدهٔ ما [است]، به یقین آن را انجام می‌دهیم. (۱۰۴) و همانا ما پس از تورات در زبور نوشتیم که زمین را بندگان شایستهٔ ما به میراث می‌برند. (۱۰۵)

فلذا :)

+ اون‌جایی که واقعا تنها روایت موجود، مقاومت دست‌خالی مردمه، موضوع فلسطین بود که توش از سنگ صدا دراومد و از شما الدنگ‌ها نه.

+ خداوند این کشور رو از دشمن، خشکسالی، دروغ و حماقت‌های بی‌پایان سلبریتی‌های نادانش حفظ کنه ان‌شاءالله.

منتها، در دنیا، زنان سلبریتی عملا آزادن هرچی بپوشن و هرکاری انجام بدن. در عین این که به واسطهٔ معروفیتشون کسی معمولا خیلی کاری بهشون نداره و هرجا برن توجه و تحسین می‌گیرن. معمولا دلبری و لوندی این زنان برای مردان، به حساب جذابیت ذاتی‌ یا حتی استعدادی ارزشمند گذاشته می‌شه و خود زنان هم معمولا وانمود می‌کنن صرفا داشتن در همهٔ اون لحظات دوستانه و صمیمانه رفتار می‌کردن که خب، «... این از مکر و حیلهٔ شما زنان است و مکر و حیلهٔ شما بسیار بزرگ و حیرت‌انگیز است.»

حالا شما به عنوان یه سلبریتی خانم می‌تونی صادقانه بیای بگی این‌طوری با این قوانینی که گذاشتید، به اندازهٔ کافی به من خوش نمی‌گذره. منتها این که ژست دفاع و حمایت از «مردم» (بیچاره مردم) بگیری یا مثلا فاز عدالت‌خواهی و حق‌طلبی برداری درحالی که ما شواهد دیگه‌ای برای این ادعا در رفتار و گفتارت ندیدیم و نمی‌بینیم، حداقلش توهین به واژهٔ «مردم»ه. در واقع با قدرت نرمی که داری خواسته‌های خودت و طبقه‌‌ت رو به عنوان اصلی‌ترین خواست و نیاز مردم جا می‌زنی که فریب‌کارانه‌ است.

+ در مورد واکنش‌های اعتراضی سلبریتی‌ها به طور کلی و در مورد سلبریتی‌های خانم به طور خاص، این لایه از نیاز روانی رو مدنظر داشته باشید. 

+ بخشی از تقصیر رادیکال شدن بعضی سلبریتی‌ها مشخصا و مستقیما متوجه خود جمهوری اسلامیه. حالا چه با سخت‌گیری و چه با سهل‌گیری‌های بی‌جا.