تلاجن

لینک نمی‌تونم بدم. عکس و موسیقی نمی‌تونم بذارم. آمار وبلاگم کار نمی‌کنه. اخیرا هم که ظاهرا بالا نمیاد کلا. دلیلی نداره بخوام همچنان تو بیان بنویسم و به نظرم برگشتنم بعد از تعطیلی این وبلاگ تو سال ۴۰۱، اشتباه بود. ولی حالا البته، می‌شه اشتباه رو جبران کرد. این وبلاگ تعطیله و باز شدنش به وضعیت بیان بستگی داره. ممنون از همراهی همگی تو این مدت🌸

اول تخریب می‌کنن، آتیش می‌زنن، می‌کشن و ناامنی ایجاد می‌کنن؛ بعد با آمار مربوط به همین اتفاقات، مسخره و تحقیرمون می‌کنن. حروم‌لقمه‌های داخلی هم خط رو ادامه می‌دن. و هرچندوقت‌یکبار همین داستان تکرار می‌شه.

چند شب قبل این اتفاقات خواب رهبری رو دیده بودم. یه جایی بود که من داشتم کاری برای مردم انجام می‌دادم و یه خانم از مراجعه‌کننده‌ها هی هرچی من با ملایمت و مودبانه توضیح می‌دادم، داد و بیداد می‌کرد که دیگه من هم عصبانی شدم و صدام رو بردم بالا. بعد رو کردم به رهبری و بهشون گفتم می‌بینید چقدر اذیت می‌کنن؟ که ایشون خندیدن و چیزی به این مضمون گفتن که شما با این روحیه‌ای که داری بهتره مستقیم با مردم در ارتباط نباشی.

من واقعا در مورد شرکت در راهپیمایی فردا مردد بودم. اولا که خب کلا با شرکت در راهپیمایی‌ها مشکل دارم و به نظرم زیادی تکراری و خسته‌کننده شدن. دو این که تردید داشتم آیا این حضور و تجمع، باعث جری‌تر شدن اون دسته‌ای که مشغول اعمال خشونت و خرابکاری هستن، نمی‌شه؟ و سه این که حضور در چنین تجمعاتی آیا ارسال این پیام به مسئولین ناکارآمد نیست که «شما هرکاری بکنید، به هرحال می‌تونید روی حضور ما حساب کنید؟». از طرفی احتمال داره واقعا این حضور، به کاهش آسیب به اشخاص و اموال عمومی و خصوصی منجر بشه و من برای تحقق چنین هدفی تمایل به مشارکت دارم. خلاصه در نهایت تنها راهی که به ذهنم رسید، استخاره به قرآن بود. با این نیت که اگر جواب استخاره بد یا ممتنع بود، شرکت نکنم و فقط جواب خوب استخاره دلیل شرکت حتمی من باشه.

(اغلب) سلبریتی‌ها حوادث پیچیدهٔ زمانهٔ ما رو به تک‌روایت همیشگی «مقاومت دست‌خالی مردم بی‌گناه در مقابل مامورین خونخوار آدم‌کش» خلاصه می‌کنن. آدم‌های کانالیزه‌شدهٔ پرطرفداری که قدرتشون از حماقت این طرفداران میاد و خودشون هم طبعا ترکیبی از حماقت، آگاهی ناچیز و بهرهٔ هوشی پایینن. یه سری هم البته منفعت مالی و غیرمالی می‌برن که رسما استاد شیاطینن.

از بازندگان قوانین پوشش در ایران باید به طور ویژه به خانم‌های سلبریتی اشاره کرد. همون‌طور که می‌دونید، برای رعایت حریم‌ها در جامعه، مرد وظیفه‌ای داره و زن هم وظیفه‌ای. جامعهٔ سنتی همهٔ وظایف رو برعهدهٔ زن می‌ذاره و جامعهٔ مدرن برعهدهٔ مرد. اسلام، این وظایف رو بین زن و مرد تقسیم کرده که عجالتا کاری نداریم بهش.

خطبه‌های نمازجمعه تو شهر کوچیک ما از یه بلندگو وسط میدون اصلی شهر پخش می‌شه. سال‌هاست البته. صرفا هم مایهٔ مزاحمت و آلودگی صوتی برای اهالی اون منطقه از شهره. تو این مدت ما به امام جمعه تذکر دادیم، تو سایت مربوط به نمازجمعه نظر گذاشتیم و من شخصا یه نامه برای دفتر رهبری هم فرستادم. آیا موضوع حل شد؟ خیر. امروز فهمیدم تو شهر نزدیک ما هم اوضاع به همین شکله.

توییتر یه حساب دارم که مطلقا هیچ مطلبی توش نمی‌ذارم و فقط بعضی توییت‌ها رو که خوشم میاد لایک می‌کنم. اونم واقعا محدود و گزینش‌شده. بعد هرچندوقت‌یکبار می‌بینم یکی منو بلاک کرده :) 

جامعه عوض شده. مناسبات سنتی تغییر کرده. جایگاه زن و مرد و نقش‌هاشون دیگه مثل قبل نیست. ولی قانون‌نویس‌ها انگار صرفا مشکلات آقایون رو می‌بینن. یا حداقل این حسیه که ایجاد و منتقل می‌شه. مردها که قرن‌هاست خودشون رو نماد عقل و عقلانیت می‌دونن انقدر موقع ازدواج درگیر هورمون‌هاشون هستن که تعهدات خارج از توانشون می‌پذیرن؛ بعد قانون‌گذار میاد به این بی‌عقلی مهر تایید می‌زنه و می‌گه «خب طبیعیه به عنوان مرد نتونی اون‌موقع درست تصمیم بگیری، ولی من پشتتم.». ایراد داره؟ به‌خودی‌خودش نه. شما اگر بایگانی این وبلاگ رو ببینید قبلا مفصل توضیح دادم که من مخالف پشتوانه دیدن مهریه‌ام و به نظرم جدای شرایط اقتصادی جامعه، این اصلا با روح حاکم بر این قانون جور درنمی‌آد. منتها ایراد کجا پیدا می‌شه؟ اون‌جا که تو از حداکثر انعطاف ممکن در قوانین سنتی برای راحتی آقایون استفاده می‌کنی، اما همین‌ کار رو برای خانم‌ها انجام نمی‌دی. تو که داری از سنت کوتاه میای، دیگه چرا این‌شکلی و نصفه‌نیمه؟ هنوز انقدر جرئت نداری حتی فعالیت ساده‌ای مثل موتورسواری رو برای خانم‌ها قانونی کنی، اون‌وقت دست می‌ذاری رو تنها اهرم و ابزاری که تو زندگی سنتی داشتن؟ خب اگه قراره مدرن شیم چرا کج و کوله؟ اگه فکر می‌کنید برای ساختن «جامعهٔ اسلامی»! تا این حد می‌شه از قوانین اسلام کوتاه اومد، پس چرا تو بخش خانوما کوتاه نمیاید؟ اگه بعضی زن‌ها از قانون مهریه سوءاستفاده می‌کنن، بعضی مردا هم از حق طلاق و حضانت و خروج از کشور و تحصیل و تعیین محل سکونت‌ و چندهمسری سوءاستفاده می‌کنن. چرا پس عکسش رو نمی‌بینید؟ چرا ما رو سر کار می‌ذارید آقایون؟ چطور می‌تونید همهٔ حقوق مدرن و سنتی رو همزمان از زن بگیرید و همهٔ تکالیف مدرن و سنتی رو همزمان ازش بخواید؟ چطور واقعا انقدر نفهم و عقب‌مونده‌اید که همچنان از حجاب حرف می‌زنید وقتی اون کانسپت رو هوا کردید رفته؟ چتونه واقعا؟ این شترگاوپلنگ چیه ساختید؟ کی تموم می‌شید عوضیا؟

به نظرم میاد برای ازدواج باید دنبال هم‌خونه بود در اصل. این فاز «همسفر تا بهشت» که دوستان برداشتن خیلی کار رو سخت می‌کنه و توقعات رو بیخودی بالا می‌بره. یعنی اگر برگردی و خیلی بنیادی بهش نگاه کنی می‌بینی آدمی‌زاد به طور کلی برای تنها زندگی کردن خلق نشده. از طرفی برای همراه و همخونه داشتن، انتخاب فردی از جنس مخالف موضوع رو جالب‌تر و کامل‌تر می‌کنه. حالا فرض کنیم قراره یه همخونهٔ دائمی داشته باشی، طبیعتا بررسی و مشاوره و اینا لازم داره ولی نهایتا یه همراه موقته که البته از همهٔ آدمای دیگه قراره بهت نزدیک‌تر باشه. این ایده احتمالا کمک کنه آدما با خیلی چیزا تو زندگی مشترک کنار بیان که توی اون مدل «همسفر بهشتی» و فلان و اینا سخته کنار اومدنش.

در حوزهٔ مسائل اخلاقی، وضعیت فعلی که در آن قوانین وجود دارند و ندارند، بهترین راهبرد است. یک‌طور قانون‌مندی همراه با تغافل که جای کار دارد، ولی کلیت مسئله پدیدهٔ جالب و قابل‌بحث و پژوهشی است. مقایسهٔ مداوم وضع فعلی با قانون‌مندی خیلی سفت و سخت فلان ممکلت، نادیده گرفتن شرایط ویژه و قوانین ویژهٔ ماست. این وضعیت قابلیت دارد به عنوان یک مدل، تفسیر و عرضه شود.

مردم ما کیف می‌کنن که آدم‌های دیگه، به‌خصوص آدم‌های معروف و موفق شکست بخورن و سقوط کنن. خیلی به‌سختی اعتراف به اشتباه و عذرخواهی رو از آدم‌ها می‌پذیرن و چیزی که می‌شه با احتمال زیادی مطرحش کرد اینه که با روح و روان خودشون و عزیزانشون هم دارن همین‌طوری برخورد می‌کنن.

جسارتا اگر به کسی برنمی‌خوره، ما کشورمون رو دوست داریم. تلاش می‌کنیم حتی‌الامکان کالای باکیفیت داخلی و اگر نبود حتی‌الامکان کالای باکیفیت از کشورهای غیر بلوک غرب بخریم. تلاش می‌کنیم حتی‌الامکان از واژه‌های انگلیسی استفاده نکنیم و فارسی حرف بزنیم. حتی‌الامکان مسافرت‌های غیرضروری به خارج از کشور نمی‌ریم که از کشور تحت‌تحریممون ارز خارج نشه. اگر کسی ناراحت نمی‌شه، سعی می‌کنیم تو موقعیت‌های کاری که درش هستیم با سواد و کیفیت و همراه با خوش‌اخلاقی و وقت‌شناسی کار کنیم. اگه از نظر کسی توهین‌آمیز نیست، مسیر پیشرفت کشور و آزمون‌ و خطاهای ناگزیر این مسیر رو مسخره نمی‌کنیم. بله، ما هم ممکنه بعضا سبک زندگی‌مون با اونچه حاکمیت تبلیغ می‌کنه هماهنگ نباشه، ولی برای رسیدن به ایدئالمون سعی نمی‌کنیم جنگ داخلی راه بندازیم. هرچی هم بشه و هرچی هم باشیم، می‌دونیم که ته‌تهش مسائل باید همین‌جا و بین خودمون حل بشه. اگه انگ و تهمت بهمون نمی‌زنید، ایرانمون رو دوست داریم و بهش نمی‌گیم «خراب‌شده». عیب و ایرادهاش رو هم می‌دونیم؛ ولی دلیل نمی‌شه ازش عبور یا بهش خیانت کنیم. اگه دلخور نمی‌شید، ایران برامون مهمه. سعی می‌کنیم منابعش رو به‌اندازه مصرف کنیم، آدم‌های اسراف‌کاری نباشیم و طبیعتش رو تخریب نکنیم. اگه بهمون نمی‌گید عقب‌مونده، به نظرمون هرچی از غرب میاد درست نیست و باید با دید انتقادی به چیزایی که تو فیلما و سریالا می‌بینیم نگاه کنیم و مراقب رسانه باشیم. اگه برچسب بهمون نمی‌زنید، پیشینیهٔ تاریخی و تمدنی‌مون رو با ضعف‌ها و قوت‌هاش می‌شناسیم، به نقاط قوتش افتخار می‌کنیم و معتقدیم می‌شه ضعف‌ها رو برطرف کرد. اگه الکی‌خوش صدامون نمی‌کنید، نظرمون اینه که می‌شه ایران و ایرانی رو به خیلی جاهای بهتری رسوند و این به نیت و تلاش ماها بستگی داره. و نهایتا، اگر باعث عذاب وجدانتون نمی‌شه، ما با تک‌تک سلول‌هامون عاشق این سرزمینیم و آرزومونه جونمونو براش بدیم.

گاهی فکر می‌کنم شاید تو خوابی، توهمی چیزی هستیم. اون‌ سالی که اینا برجام رو قبول کردن، تو جلسات دانشجویی، اساتیدی میومدن که متن انگلیسی‌ش رو برامون می‌خوندن، ترجمه و از نظر حقوقی بازش می‌کردن. حتی توضیح می‌دادن مثلا چطور می‌شد امتیازهای کمتری داد و توافق بهتری نوشت و... . همهٔ اتفاقات و تبعات حقوقی مرتبط با این متن ابلهانه همون زمان کاااااملا مشخص بود. یادمه شب بعد از جلسهٔ بررسی متن این توافق‌نامه، بعضی بچه‌ها از شدت ناراحتی نتونسته بودن راحت بخوابن. همون زمان، منتقدین، جلسات متعددی برای توضیح مفاد این توافق و جزییاتش برگزار کردن و سعی کردن مردم رو آگاه کنن که چه پیامدهایی ممکنه پیش بیاد؛ ولی فقط انگ خوردن و توهین و تهمت شنیدن. گذشت و تو فاصلهٔ اجرایی شدن برجام تا پایان دولت اول آقای روحانی گشایش خاصی پیش نیومد و بدقولی طرف مقابل همون‌ موقع هم معلوم بود. منتها تو انتخابات ۹۶ باز هم مردم به همین تفکر رای دادن و حتی همین‌الان هم وقتی می‌خوان موضوع رو برای همدیگه توضیح بدن، بازم همه‌چی تقصیر نظامه :)

بین این همه آدم کوچیک و بزرگ و کوتاه و بلند تو نظام سوریه برای ریاست‌جمهوری، آمریکا صاف دست گذاشت روی جولانی که قبلاً برای سرش جایزه گذاشته بود و اصرار هم داره این ماجرا رو ادامه بده. این واقعا خیلی حیرت‌آوره. یعنی دیگه حتی لازم نمی‌بینن ذره‌ای حفظ ظاهر کنن :)

بچه‌ها ما باختیم.

تستوسترون واقعی اون‌جاست که یاد بگیری چطور باید همدلانه و دلسوزانه حمایت و مراقبت و محبت کنی. نه این که قرار باشه خودت رو فراموش کنی، نه این که سنگینی بار همه‌چیز روی دوش تو باشه، ولی مردانگی در حالت محض و خالصش، شبیه یه صخرهٔ بی‌شکله. اگر همون‌طور بمونه صرفا هوازده و خراب و فرسوده می‌شه. کمال این صخره وقتیه که چکش می‌خوره و شکل می‌گیره. و اون‌جاست که مرد، معنی پیدا می‌کنه. و الا داد کشیدن و دستور دادن و خشونت رو که همه بلدن.

تمسخر مردانگی به‌تکامل‌رسیده، از سمت آقایونی که خودشون به این کمال نرسیدن خیلی شایعه. ولی دلم می‌خواد مخصوصا آقایون مذهبی یه بار این سوال رو از خودشون بپرسن. فرض کنید نمی‌دونید این جمله از حضرت رسوله؛ اگر مرد محترمی که از سلامت اخلاقیش مطمئنید، الان بیاد و بگه محبوب‌ترین چیزها در این دنیا براش زن، عطر و نمازه، چه فکری در موردش می‌کنید و چه برخوردی باهاش دارید؟

بهش فکر کنید.

+ بدیهیات: طبیعتا این ماجرا نسخهٔ زنانه هم داره.

یک تعداد جملات قصار (اغلب‌شون حدیث هستند) تو دفترچهٔ یادداشتم نوشته بودم که گفتم باهاتون به اشتراک بذارم:

نوجوون که بودم، دختر قوی و شجاع مد بود. از اینا که یه شمشیر برمی‌دارن به نبرد پلیدی‌‌های دنیا می‌رن؛ تو فنون نظامی و مبارزه دست مردا رو از پشت می‌بندن و درحالی که حتی حالت موهاشون تو نبرد تن‌به‌تن به هم نمی‌خوره، با همهٔ ظرافت دخترونه و سبکی و بی‌وزنی، از پس یه غول چندتنی برمیان. طبیعتا تو چنین فضایی ترسیدن از جک و جونورایی مثل سوسک حتی ارزش مطرح شدن هم نداشت. نباید می‌ترسیدی و اگر وحشت داشتی، به قدر کافی قوی و شجاع نبودی. و خب، من نمی‌ترسیدم. یادمه یه بار یه سوسک مرده تو کلاس افتاده بود و درحالی که بیش‌تر بچه‌ها از ترس یا چندش تو خودشون جمع شده بودن، با دستمال کاغذی برداشتم انداختمش سطل آشغال.

انسانی که با رانت و پارتی و سهمیه رشد و سال‌ها از این طریق ارتزاق کرده، تصویر غلطی از سنت‌های خداوند و مناسبات عادی و طبیعی دنیا داره. به همین دلیله که مواضع برخی مسئولین و سیاسیون ما از شدت این اشتباهی بودن، بوی حماقت گرفته. و البته چون سال‌ها از این طریق نون خوردن و می‌خورن، این حماقت با پوست و گوشتشون آمیخته شده و امید به اصلاح برخی از اون‌ها، امید کاملا واهی و اشتباهیه.